KİRKİT

Kırk yıl önce bir tezgâh sustu. Ben o sesi geri getirmeye çalışıyorum.

Sındırgı'nın Dağlarında, bir köy evinde başladı bu düşüncelerin tüm temeli. Duvarda asılı duran bir kilim, sandıkta unutulmuş bir kirkit, ve kimsenin artık işlemediği, dokumadığı motifler. Şehirde büyüdüm, kamerayla büyüdüm; ama her dönüşümde aynı şey beni bekliyordu: kaybolmakta olan bir dünyanın sessizliği. Bir gün o sessizliği kaydetmeye karar verdim. Sonra fark ettim — kaydetmek yetmiyor, yaşatmak gerekiyor.

Hız her şeyi yutuyor. Kırk günde demlenen bir yağ, kırk saniyede üretilen bir şeyle aynı rafta duramaz; durmamalı. El emeğinin, sabrın, mevsimin ölçtüğü bir zaman var — ve bu zaman, modern dünyanın takviminde yer bulamıyor. KİRKİT, tam bu çatışmanın ortasında duruyor: kaybolanı taklit etmek için değil, onu bugüne taşıyacak bir dil bulmak için.

Üç dünya açtım, ama hepsi aynı kökten besleniyor. Topraktan damıtılan bir yağ, ustanın elinden çıkan bir nesne, ve kadrajın yakaladığı bir an — üçü de aynı şeyi söylüyor: el, zaman ve dikkat. KİRKİT bir marka değil, bir bakış. Yavaş olana, sahici olana, kalıcı olana doğru çevrilmiş bir bakış.

Bu yüzden buradayım. Bir tezgâhın sesini geri getirmek için.